czwartek, 10 lutego 2011

Teraz czas na inną powieść, ale postaram się systematycznie dodawać nowe notki dotyczące tamtej powieści.

środa, 9 lutego 2011

5. Poważna rozmowa

- Co jest tak ważne, że czekałeś aż się obudzę? – zapytałam
- Nie mogłem z tym czekać dłużej, muszę Ci coś powiedzieć. Jestem Immortalis e Malefica
.
Widząc moją zdezorientowaną minę dodał:
- Jestem nieśmiertelnym magikiem.
- Taa… A ja jestem królową Hiszpanii, a moim wujkiem jest Barack Obama.
- Mówię całkiem poważnie.
- Ja też. – odparłam
- Mogę Ci to udowodnić. – i gdy tylko wypowiedział te słowa, wazon, który leżał na stole stłukł się.
Patrzyłam się na niego i nie mogłam w to uwierzyć. Teraz wazon znowu poskładał się w jedną część.
- I co? – zapytał wyraźnie zadowolony.
- Dobrze, a mówisz mi o tym wszystkim, ponieważ…?
- Ty też jesteś  Immortalis e Malefica.
- Po pierwsze mów po polsku, po drugie jak to?
- W ten dzień, w dzień wypadku, przemieniłem Cię w nieśmiertelną. Tylko dlatego nie zginęłaś.
- Jak to się stało? Jak mnie przemieniłeś?
- Przemienić się można tylko jak wypiję się krew nieśmiertelnika. Rano piłaś sok pomarańczowy prawda?
- No tak.
- Nie zauważyłaś, że zamiast mieć pomarańczowy kolor miał różowy? Dodałem Ci do tego soku jedną kroplę mojej krwi.
- No bez jaj, ale dlaczego nie uczyniłeś nieśmiertelnymi Lilki i moich… naszych rodziców?
- Co do Lilki, byłem pewny, że ona nie zginie. Co do naszych rodziców, ich się nie dało przemienić ponieważ… oni od 90 lat są nieśmiertelni.
- Gdyby byli nieśmiertelni, to żyli by.
- To skomplikowane. Oni są nieśmiertelni, ale taki jeden, nazwijmy go władca nieśmiertelnych chciał i zabić i zrobił to. To on odkrył magię i nieśmiertelność i to on zna wiele różnych rzeczy o których inni Immortalis e Malefica nie mają pojęcia, między innymi zaklęcie zabijania nieśmiertelnych.
- Dlaczego chciał ich zabić?
- Ponieważ twoi rodzice byli blisko odkrycia tych jego tajemnych zaklęć i sztuczek. Nie chciał, żeby ktokolwiek posiadał taką wielką wiedzę na ten temat jak on.
- Mam jeszcze wiele pytań, ale to może innym razem. Na razie chcę wiedzieć: Dlaczego mówisz mi o tym dopiero teraz?
- Jak już mówiłem, najpierw chciałem Cię poobserwować, chciałem zobaczyć czy dobrze zrobiłem dając Ci ten wielki dar, ale już musiałem Ci o tym wszystkim powiedzieć. Jest wielu Immortalis e Malefica, którzy nawet nie wiedzą kim są i po sześciu miesiącach umierają, ponieważ nie umieją kontrolować swojej mocy. Te wszystkie zawroty głowy, są właśnie tym spowodowane, dlatego od jutra zaczynamy intensywną naukę, żebyś nam nie umarła.
- Przemienisz też Lilkę?
- Tak chyba tak, jak już opanujecie to wszystko będziemy wtedy silniejsi. Jutro jej o wszystkim opowiemy, zobaczymy czy się zgodzi. Wiesz, że jest tak, że gdy spożyje się krew tego naszego złego władcy, to automatycznie stajesz się zła.
- Lenę też przemienisz?
- Zobaczymy.
- Dobra, a teraz powiedz mi co powinnam wiedzieć o magii i nieśmiertelności.
- Dużo powinnaś wiedzieć, bardzo dużo, lecz jest dużo rzeczy, o których nie wiem ani ja, ani inni nieśmiertelnicy tylko sam nasz władca. Teraz powiem Ci co możesz dzięki nich robić reszty dowiesz się w innym czasie.
- Słucham.
- Nieśmiertelność daje Ci tylko wieczne życie. To było za mało w tamtych czasach więc dodano do tego też magię. Ta magia to nie jakieś machanie różdżką i szeptanie słówek, tylko wszystko co chcesz zrobić mówisz sobie w myślach. Możesz czytać w myślach innych, przeczuwać co się stanie, wyczuwać jeśli jakiś inny Immortalis e Malefica  się zbliża, uzdrawiać i możesz wchodzić w ciało innego człowieka, zobaczyć jego przeszłość, przewidzieć przyszłość i w ogóle. Lecz to działa tylko na śmiertelników, nieśmiertelni mają blokadę, tak samo jak nie możesz czytać im w myślach. To są takie podstawowe rzeczy, a jak sobie pomyślisz, że na przykład chcesz żeby przed twoim domem pojawił się basen, stanie się, chcesz zjeść pizzę stanie się. No rozumiesz nie?
- Tak, a co oznacza to Immortalis e Malefica?
- To z łacińskiego oznacza nieśmiertelny i magik. Dobra wiesz co? Tej bardzo dużej reszty dowiesz się kiedyś, ale nie dzisiaj, to i tak dla Ciebie wielki szok. Śpij. – powiedział i wyszedł.
Mimo, że chciałam, że bardzo się starałam, to nie mogłam zasnąć. To wszystko mnie przerasta. Ta cała magia, to takie… nienormalne.

4. Ekscytująca wiadomość


- Karte! – zawołała Lilka  gdy tylko wróciła z pracy. Wyszłam do niej, bo po jej głosie było widać, że to dość ważna wiadomość. – Słuchaj! Dzwonili do mnie z sądu, znalazł się tam testament naszych rodziców, w którym powierzają nam  wszystko co ich i dowiedziałam się, że mamy brata!
- Cooooooo? – zapytałam zaskoczona
- No, z tego co wiadomo ma dziewiętnaście lat, a na imię ma Filip, rodzice wyznaczyli na zadanie po ich śmierci: Mamy go odnaleźć.
- Jak to możliwe?
- Och nieważne, mamy brata! Może nie będzie tak źle!
Przez cały dzień nie mogłam pozbierać myśli. My mamy brata? Jakim cudem? Skąd on się wziął? Drugi głos w mojej głowie odpowiedział mi: Ze szpitala. Nieważne, w każdym razie muszę go znaleźć. Po moich przemyśleniach poszłam odwiedzić pokój mojej siostry, bo przypomniało mi się, że muszę jej o czymś powiedzieć.
- Lilka ?
- Hmm?
- Słuchaj, ostatnio dużo myślę o szkole, ja już nie czuję się w niej tak dobrze jak kiedyś. Myślę nad zmianą gimnazjum.
- Carte, to twój ostatni rok, bez sensu jest zmieniać szkołę. Wytrzymasz.
- Wiesz ja nie powiedziałam, że na pewno się przeniosę, tylko, że się nad tym zastanawiałam. No bo wszyscy tutaj wiedzą o śmierci rodziców, inaczej mnie traktują, podchodzą do mnie z dystansem. Dla nich jestem biedną, malutką Carte, już nigdy nie będę dla nich tą wyluzowaną Karte z poczuciem humoru. Wszyscy wiedzieli, że jestem pokręcona, a teraz jakby ta myśl u nich wygasała i… Och, rozumiesz o co mi chodzi.
- Tak, rozumiem, ale przemyśl to sobie, bo według mnie to nie jest najlepszy pomysł.

Lilka  wpadła na pomysł, by wydrukować ogłoszenia: Szukamy Filipa Rawel . Według mnie to nie był najlepszy pomysł, ale już nic na to nie poradzę, w całym mieście widnieją te ulotki, na murach, na słupach, wszędzie. Dzisiaj był dzień wolny od szkoły i pracy, więc wybrałyśmy się na plażę.  Lilka  chciała zabrać ze sobą koleżanki, ale ostrzegałam ją, że ja wtedy nie idę, więc jesteśmy tylko we dwie. Rozłożyłyśmy sobie koce na piasku i posmarowałyśmy się olejkami. Ja miałam na sobie czarne bikini, a Lilka  czerwone, chciała ubrać różowe, ale doskonale wie, że wtedy bym się do niej nie przyznawała, więc ku wielkiej niechęci ubrała czerwony z cekinami, to jakoś przeżyję. Gdy Lilka  poszła do baru po koktajle, zobaczyłam tego chłopaka co widziałam nocą, jeszcze za nim zgarnęła mnie policja za przesiadywanie na rampie w nocy. Przyglądał mi się uważnie. Był wysoki, miał ciemną karnację, brązowe włosy tak fajnie ułożone i duże zielone oczy. To jego spojrzenie trochę mnie krępowało, nie lubię być obserwowana, lecz gdy odwzajemniłam to jego spojrzenie to chyba zorientował się o co chodzi, więc zabrał swoją deskę surfingową i ruszył ku oceanowi. Właśnie gdy zastanawiam się nad tym całym Filipem, Lilka  usiadła na kocu obok mnie i podała mi czekoladowy koktajl. Przez chwilę przyglądałyśmy się ludziom surfującym na falach.
- Ten jest niezły. – Lilka  wskazała na tego chłopaka co spotkałam go na rampie i zniknął.
- Mhm. – potaknęłam niezbyt entuzjastycznie.
Przez chwilę milczałyśmy, w końcu postanowiłam przerwać tą krępującą ciszę.
- Jak studia?
- Dobrze.
Lilka  chyba nie chciała o tym rozmawiać, więc zmieniłam temat.
- Te nasze ogłoszenia, są bez sensu, no bo nie wiadomo czy on jest w Polsce. Równie dobrze może mieszkać w Białym Domu w Waszyngtonie.
- Zamieściłam ogłoszenia też w Internecie, na dwudziestu różnych stronach. W końcu się odnajdzie.
- Naprawdę Ci na tym zależy.
- A tobie nie? On może nam pomóc, może nas uratować przed bankructwem za trzy lata.
- No, ale masz studia, pracujesz…
- Niby tak, ale co z tego?
- To, że jak skończysz te studia to możesz zostać najpopularniejszą projektantką mody na świecie.
- Ty i ta twoja wyobraźnia. – mruknęła Lilka  i obróciła się plecami do mnie. To mi wystarczyło, ten ruch oznaczał, że Lilka  nie chce teraz rozmawiać i żebym się zamknęła.
Leżałam chwilkę na kocu gdy nagle w mojej torbie zabrzęczał IPhon.
- Halo?
- Cześć Karte, tu Lena .
- Hej.
- Co słychać?
- Wiesz, że podobno mamy brata?
- Serio?
- Nom.
- Musimy się spotkać, może w BEACHBAR.
- Ok, fajnie się składa bo akurat jestem na plaży.
- Super. Pa.
- Do zobaczenia. Będę za dziesięć minut.
Niezbyt interesująca ta nasza rozmowa, zawsze miałyśmy sobie tyle do powiedzenia, ale w sumie spotkamy się w BEACHBAR więc tam więcej pogadamy.
Już byłam w BEACHBAR kiedy zjawiła się Lena .
- Hej. – przywitałam się
- Cześć. – powiedziała do mnie – Poproszę gofra z bitą śmietaną i polewą czekoladową. – te słowa skierowała do barmana.
- Dla mnie też. – dodałam i uśmiechnęłam się do niej. Lena  wyglądała tak jak zawsze rozpuszczone rude włosy. Ja natomiast dzisiaj zrobiłam sobie warkocza na bok, spoko wygląda.
- Dawno nie rozmawiałyśmy. – powiedziała
- Czas to nadrobić. Co u Ciebie?
- Wiesz mój tata prowadzi jakieś badania naukowe twierdzi, że w okolicy dzieje się coś dziwnego, jakaś magia.
- Dlaczego?
- No, podobno badania dowodzą, że coś się tam zmieniło i że tych… nie wiem jak to ująć… magicznych ludzi jest dwóch.
- Wiesz, że to brednie? Żadni magicy ani jakieś tam wilkołaki nie istnieją.
- Wiesz, on chyba świruje. Ja już w domu nie wytrzymuje, cały czas o tym gada. Przestrzega mnie przed wszystkim.
- Poproszę lody czekoladowe. – składa zmówienie ,,znikający” chłopak.
On mnie chyba prześladuje. Wszędzie gdzie ja, tam i on.
- Co jest? – pyta Lena
- Cały czas go spotykam. – szepczę, żeby nie usłyszał
- Kogo?
Wskazuje na niego ruchem głowy, po chwili Lena  kiwa głową, dając mi znać, że wie o kogo chodzi. Gdy wreszcie odszedł odważyłam się odezwać.
- Znasz go?
- Nie, pierwszy raz widzę. 
- Aha, dobra muszę lecieć, pewnie Lilka  się zastanawia gdzie jestem.
- Ok.
I rozeszłyśmy się, każda w swoją stronę.

Dzisiaj niestety musiałam jechać do szkoły. Gdy wchodziłam do szkoły Lena  już na mnie czekała przed moją szafką.
- Hej. – przywitałam się
- Cześć. – odpowiedziała niezbyt przyjaznym tonem.
- Co się dzieje?
- Ojciec wyrusza na poszukiwania.
- Matko. – zaniepokoiłam się – Tak źle?
- On nie da spokoju, póki nie odnajdzie jakiegoś wampira czy czegoś tam.
- Może przenocujesz u mnie?
- Och, było by super.
Grupka pierwszaków z zaciekawieniem na mnie spoglądała.
- To ona. – szepnęła jakaś dziewczyna
- Kto?
- No ta z wypadku.
Westchnęłam. Czy to nigdy się nie skończy? Wytykanie mnie palcami i szeptanie na mój widok. Zadzwonił dzwonek na pierwszą lekcję, jest nią angielski. Weszłam z Leną do sali i usiadłam w trzeciej ławce, obok niej.
- Witam was wszystkich. – powiedziała anglistka – A w szczególności Ciebie Karte.
- Dziękuje za wyróżnienie, też za panią tęskniłam. – odpowiedziałam z ironią, ponieważ doskonale wiem, że anglistka mnie nie znosi i chce mi tylko dopiec.
- Widzę, że jednak zaszczyciłaś nas obecnością na lekcjach.
- Tak, bo widzi pani. Ja po prostu kocham lekcję z panią, nie mogłam przeboleć, że opuszczam kolejny angielski.
- Słuchaj, może inni nauczyciele nabierają się na tą biedną Karte, ale ja będę traktować Cię tak jak zwykle.
- Och, nie musi być pani dla mnie taka dobra.
- Mam Cię traktować gorzej?
- Nie, gorzej się już nie da.
Teraz już chichoty osób w klasie przerodziły się w głośny śmiech. Kilka osób podeszło do mnie i przybiło mi piątki, cóż anglistka nie jest specjalnie lubiana przez uczniów i trudno się temu dziwić. Może jednak nie będę zmieniać szkoły, może to wszystko wróci do normy. Ludzie z mojej klasy zachowują się jak by nic się nie stało, jak by ktoś im to wymazał z pamięci. Nagle do klasy weszły Olga z Sabiną. Nienawidzimy się. Ruszyły do swojej ławki chwiejnym krokiem. Było widać, że są totalnie zalane.
- Drogie panie. Jesteście mocno spóźnione.
- No co pani nie powie. – powiedziała Olga, a Sabina zachichotała głupkowato.
- Mam wrażenie, że jesteście jakieś dziwne i czemu tak dziwnie idziecie?
- Szpilki. – skłamała Sabina
- Hmm, dobrze, zaczynajmy lekcję.
Ta anglistka jest naprawdę głupia, ona nie widzi jakie jej kity wciskają? Wszyscy zorientowali się co jest nie halo, tylko nie ona.
- Ja na ich miejscu nie przychodziłabym do szkoły. – szepnęła Lena
- Ja też. – odpowiedziałam krótko po zauważyłam, że nauczycielka się mi bacznie przygląda.

Po lekcjach poszłam z Sabiną na zakupy. Przy okazji wstąpiłyśmy do kosmetyczki, której dawno nie odwiedzałam. Gdy czekałam na Lenę, której właśnie robiono manicure, zaczęła mnie strasznie boleć głowa i brzuch i było mi słabo i chciało mi się wymiotować. Prędko poszłam do łazienki przepłukać twarz zimną wodą. Nagle zrobiło mi się ciemno przed oczami, zemdlałam.

Kiedy się obudziłam, byłam już w salonie, leżałam na sofie. Pochylały się nade mną trzy twarze Leny, Lilki i… tego chłopaka co go tyle razy widziałam. Mrugnęłam kilka razy oczami, jego twarz nie zniknęła.
- Carte, tak się martwiłam. To Filip, nasz brat.
Od razu się podniosłam.
- Ty?
- Tak. – uśmiechnął się.
Cały czas na Ciebie wpadałam, myślałam, że mnie prześladujesz.
- Wiesz, można to tak nazwać. Obserwowałem was, wiedziałem, że jesteście moimi siostrami, ale chciałem was nieco poznać, zanim się ujawnię. – mrugnął do mnie
Przyglądnęłam mu się bardzo uważnie. Miał ciemną karnację, brązowe włosy, duże zielone oczy.
- Przystojniak nam się trafił nie? – zaśmiała się Lilka
- Zamieszkasz tutaj? – zapytałam
- Cóż, dom macie wielki, jesteśmy rodziną więc jakby wam to nie przeszkadzało…
- Tak, dom wielki, pokoi wiele, nie ma problemu. – powiedziała moja siostra – Chyba, że Karte ma coś przeciwko.
- Nie, nie ma sprawy. – ziewnęłam
- Chce Ci się spać. Zostawimy Cię w spokoju. – stwierdziła Lena  i cała trójka udała się do jadalni, a ja zamknęłam oczy, rzeczywiście byłam padnięta.
Obudziłam się w nocy, wszyscy już poszli spać, jedynie Filip siedział obok mnie, kiedy zorientował się, że się obudziłam, rzekł:
- Dobrze, że już się obudziłaś. Musimy poważnie porozmawiać.

3. W szkole

Dopiero teraz, gdy zaparkowałam na parkingu szkolnym, zdałam sobie sprawę jaki błąd popełniłam przychodząc do szkoły. To znaczy jeszcze nic się takiego nie wydarzyło, ale czułam, że ten dzień będzie straszny. Byłam na tyle mądra, że w szkole zjawiłam się tuż przed dzwonkiem, żeby uniknąć tych głupich spojrzeń i pytań. Pierwsza była matematyka, dobrze bo to przedmiot w którym jestem najlepsza, i fajna babka tego uczy. Gdy weszłam, w klasie nastała głucha cisza, wszytki oczy zwróciły się ku mnie.
 - Carte, witaj. Bardzo mi przykro z powodu…
- Nie ma sprawy, pani Lorence. – przerwałam jej i usiadłam w ostatniej ławce, nie w trzeciej gdzie siedzę razem z Leną, tylko w ostatniej.
Wszyscy obrócili się w moją stronę i gapili się na mnie, niektórzy poszeptywali i mówili coś sobie na ucho. Byłam pewna, że jeżeli zaraz się to nie skończy to wyjdę stąd i pojadę do domu. Mój największy wróg w całej szkole, lub jak ją nazywają inni moja antyfanka, zachichotała i szepnęła coś do swojej przyjaciółeczki. Speszona spuściłam głowę i zaczęłam pisać w zeszycie temat lekcji, gdy po pięciu minutach zorientowałam się, że sytuacja nie zmieniła się i cały czas wszyscy się we mnie wpatrują. Głośno przełknęłam ślinę i moje błagalne spojrzenie, które zwróciłam ku pani Lorence, podziałało, że zaczęła kontynuować lekcję. To dziwne, ale nawet na matematyce nie uważałam, no bo jak tu skupić się jeżeli przeszywają Cię spojrzenia innych ludzi, no jak?

Te trzy lekcje jakoś przetrwałam, na przerwach zaszywając się w toalecie, ale teraz była przerwa na lunch. Tak wiem, że mogłam nic nie zjeść i powiedzmy zaszyć się w bibliotece,  ale byłam głodna i w tym momencie zjadła bym wszystko. Więc nie pozostało mi nic innego jak tylko iść do stołówki, która jak zwykle była wypełniona po brzegi. Przed wejściem przypomniałam sobie jeszcze, że mam włożyć duże, czarne okulary przeciwsłoneczne i kaptur na głowę. Gdy weszłam w stołówce zapanowała cisza, coś jak by wszedł dyrektor. Wszystkie oczy były wlepione we mnie, miałam ochotę z stamtąd uciec, ale dumnie uniosłam głowę. Podeszłam do lady.
- Sałatka. – powiedziałam niezbyt grzecznie, ale kucharka zamiast mi ją podać wpatrywała się we mnie. – Sałatka. – powtórzyłam.
Gdy nareszcie ją otrzymałam, ruszyłam w stronę ostatniego stolika, czując na sobie ślepia innych ludzi. Myślałam, że mnie szlag trafi! Usiadałam i zaczęłam jeść, po chwili, wolno podniosłam głowę. Nic się nie zmieniło, nadal byłam oglądana, jak jakaś Taylor Swift. Jeszcze trochę to potrwa to nie ręczę za siebie, słowo daje. Wytrzymałam chyba jeszcze z minutę, po czym wybuchnę łam:
- Nie gapcie się tak na mnie! Wiem, że traktujecie mnie jak biedną dziewczynkę, której zmarli rodzice. Wiem, że tak się stało, ale błagam was, traktujcie mnie normalnie, a nie jak jakąś chorą umysłowo. Nie mówcie mi nawet, że nigdy nie straciliście jakiegoś członka rodziny.
- Ja nie. – powiedział chłopak, którego w szkole zwiemy Koala z powodu jego odstających uszu.
Zignorowałam go, mówiłam dalej, lecz byłam zdziwiona, że Lena  nic się nie odzywa, zawsze mi pomagała. To dlatego, że nie usiadłam z nią w ławce, nie wpuściłam do pokoju? Nie wiem, ale nic mnie to nie obchodzi. Zabrzmiał dzwonek, ale ja zamiast udać się na angielski, wyleciałam ze szkoły i poszłam na parking, wsiadłam w samochód i udałam się do miasta, by zabić czas, który powinnam spędzić w szkole. Po trzech godzinach wróciłam do domu.
Lilka  na powitanie pocałowała mnie w policzek.
- Jak było w szkole? – zapytała
- Wspaniale. – powiedziałam z ironią
- No widzisz? – po chwili dodała – Zaraz… to był sarkazm prawda?
- Cóż za spostrzegawczość, a ja myślałam, że mam siostrę, której IQ wynosi -110.
- Zabawne.
- Chodzi o naukę? Masz dużo zaległości? Długo Cię nie było, ale spoko, i tak masz fajnie. Nigdy się nie uczysz, a zawsze dostajesz piątki, bo zapamiętujesz wszystko z lekcji. Nawet praca domowa zajmuje Ci dziesięć minut. Zawsze Ci zazdrościłam, pamiętasz wszystko z lekcji, dostajesz same piątki i nigdy nie potrzebujesz się uczyć, po za tym…
- Powtarzasz się. – przerwałam jej – Nie, nie o naukę chodzi, i w skrócie opowiedziałam, jej cały dzisiejszy dzień.
- Ale przetrwałaś do końca lekcji, szczerze myślałam, że już po jednej będziesz w domu.
- Taaa, przetrwałam wszystkie. – pokiwałam głową, postanowiłam zatrzymać dla siebie ten fakt, że zaraz po lunchu uciekłam.
- Może pójdziesz dzisiaj na deskę? – zaproponowała mi
- Wątpię.
- Właśnie, godzinę temu dzwoniła dyrektorka, że uciekłaś z trzech ostatnich lekcji.
- No, nie. – pomyślałam
- Spoko, chodzi o to, że powiedziała, że mam Ci przekazać, że wytypowała Cię do szkolnej drużyny siatkówki i będziecie trenować i jeździć na różne mecze. Powiedziała także, żebyś wróciła do jazdy na desce i gry w piłkę nożną.
- No nie wiem…
Zadzwonił Blackberry Lilki.
- Halo? Dobrze w porządku będę.
- Co się stało? – zapytałam gdy skończyła rozmowę
- Zaczynam studia, za tydzień i muszę uzupełnić jakieś papiery.
- Aha, no tak. – wystukałam numer Leny na moim IPhonie, ale zrezygnowałam, niech ona pierwsza zadzwoni.
- Teraz lecę do pracy. Zamówiłam pizzę, podgrzej sobie w mikrofalówce.
- Dobrze. – odpowiedziałam i poszłam do kuchni, usłyszałam jeszcze tylko odgłos zamykanych drzwi wejściowych.

Wieczorem usłyszałam głośne rozmowy na dole. Wnioskuję, że to moja siostra zaprosiła koleżanki na manicure. Gdy weszłam do salonu moja siostra powiedziała:
- Hej siostra, dosiądź się do nas. Kupiłam Ci nowy lakier do paznokci czarny.  Ten twój już się kończy.
Właśnie miałam odmówić, ale stwierdziłam, że nie będę gnić w pokoju. Przyniosłam Colę dla wszystkich dziewczyn i pomalowałam sobie paznokcie na czarno.
- Kupiłam sobie takie fajne kozaczki. – oznajmiła Lilka , a ja popatrzyłam na nią krytycznym wzrokiem.
Ona doskonale wie, że nie popieram zakupów w najbliższym czasie. To prawda, że mamy dużo kasy po rodzicach, ale boje się, że to nie wystarczy. Co prawda mam jeszcze jedno konto bankowe na czarną godzinę, ale Lilka  nic o nim nie wie i nich tak pozostanie, przynajmniej na razie.
- Ale chyba je oddam. – dodała widząc moje krzywe spojrzenie.

W nocy nie mogłam zasnąć. Różne myśli tłoczyły mi się w głowie. Pomyślałam, że pójdę na rampę i pojeżdżę trochę na desce. Szłam przez park, nad głową miałam ciemne chmury, muszę przyznać, że trochę się bałam. Gdy dotarłam na miejsce przećwiczyłam dużo najrozmaitszych  trików. Po półgodzinnej jeździe zobaczyłam, że ktoś mnie obserwuje, chyba spostrzegł, że go zauważyłam bo natychmiast zniknął. Tak jakby rozpłynął się w powietrzu, dziwne. Gdy się nad tym zastanawiałam, usłyszałam pisk zatrzymującego się samochodu, a tak dokładnie to radiowozu. No pięknie. Zaliczę dzisiaj przejażdżkę samochodem policyjnym, jaki szpaner, zaraz cała szkoła będzie o tym gadać.

2. Zamknięta w sobie

Przez cały tydzień siedziałam zamknięta w pokoju, odizolowana od wszystkich, nie byłam gotowa na żadne spotkania, ani nic w tym stylu. Wychodziłam tylko gdy Lilka  gdzieś wyszła i robiłam sobie kawę lub płatki z mlekiem. Kursowałam pomiędzy tymi dwoma pomieszczeniami, a gdy moja siostra wracała nie ruszałam się nigdzie. Cały czas ryczałam i wspominałam ich oraz oglądałam nasze wspólne zdjęcia, czasami jak mi na chwilkę przechodziło oglądałam jakieś filmy i pisałam na moim blogu wszystkie szczegóły mojego interesującego życia w pokoju. Lilka  próbowała mnie z niego wyciągnąć, ale na nic, nawet nie chciałam się ruszyć do szkoły wiedziałam, że wszyscy będą się nade mną użalać, zwłaszcza nauczyciele i traktować jak jakieś dziecko chore psychicznie.
- Karte! – zawołała
- Co znowu? – odpowiedziałam dławiąc się swoimi łzami
- Wpuść do siebie Lenę.
- Przepraszam, ale nie. Sama z nią pogadaj. – byłam zdziwiona, że wyrzuciłam swoją najlepszą przyjaciółkę.
- Przyszła specjalnie do Ciebie.
- Przykro mi, spadaj.
- Żal mi Cię. – odpowiedziała i odeszła obrażona.
Czy ona naprawdę tego nie rozumie. – pomyślałam – Spędziłam z nimi całe życie, gdyby nie oni to ja… chyba bym wylądowała pod mostem. Znowu się rozpłakałam, siedziałam becząc dwie godziny. Nagle do drzwi mojego pokoju zapukała Lilka .
- Wychodzę.
- Nie obchodzi mnie to. – odparłam
- Na imprezę.
- Debilka. – szepnęłam, ale po chwili znowu wybuchnę łam - Nasi rodzice zginęli miesiąc temu, a ty idziesz na imprezę? Jak już chcesz gdzieś iść to może zainteresuj się czymś i zapisz się na studia, a nie chodź z koleżaneczkami na zakupy. Ty naprawdę tego nie widzisz? Gdyby nie oni, była byś jeszcze gorsza niż teraz, nie umiała byś dodać dwóch liczb. Skończyła byś paląc papierosy za śmietnikiem. Ty za nic nie umiesz być wdzięczna, zginęły dwie najbliższe osoby w twoim życiu, a co Cię to obchodzi przecież masz koleżanki jedna głupsza od drugiej… - nie dokończyłam, bo usłyszałam… szloch… po raz pierwszy w życiu usłyszałam płacz swojej siostry, a trudno zasłużyła, skoro jest taką kretynką, nie będę się nią przejmować i załamana położyłam się do łóżka.
Po godzinie zeszłam do kuchni myśląc, że nikogo nie zastane, ale jednak zastałam Layle.
- Nie na imprezce z psiapsiółkami?
- Przemyślałam to co mówiłaś, masz rację jestem najgorszą córką na świecie.
- No szybka jesteś. – powiedziałam i ruszyłam w stronę schodów, rezygnując z kawy, by tylko jak najszybciej znaleźć się w swoim pokoju. Włączyłam telefon, do którego nie zaglądałam od miesiąca i po chwili wyświetliło mi się: 87 nieodebranych połączeń, 91 sms-ów oraz 76 wiadomości na poczcie głosowej, wszystko to z wyrazami współczucia. Czasami chciałam zapomnieć o tym wszystkim, ale nie potrafiłam, nie potrafiłam unieść dumnie głowę, pójść do szkoły, śmiać się i świetnie się bawić, a przynajmniej udawać, że się świetnie bawię. To za trudne, przynajmniej dla takiej osoby, jaką jestem ja, bo widzę, że mojej siostrzyczce udawało się to znakomicie, nie wiem jak to robiła, ale mimo to, że jest koszmarna troszeczkę jej tego zazdrościłam. Ona wróciła do normalnego trybu, życia, a ja co? Naprawdę chyba bym tez tak zrobiła, rzecz w tym, że nie potrafię.   

Nazajutrz po południu, kiedy właśnie oglądałam film, ktoś zapukał do drzwi, nie miałam wątpliwości, że to Lilka .
- Nie chcę nikogo widzieć. – powiedziałam
- Spoko, to chociaż posłuchaj.
- Nie chcę mi się tracić czasu na słuchanie Ciebie, to zatruwanie życia.
- Dobrze, więc pozwól, że zatruję Ci to życie na pięć minut. – Lilka  była wyjątkowo spokojna, a jej głos brzmiał smutno więc postanowiłam dać jej szanse.
- Jak musisz.
- Słuchaj, rodzice na pewno nie chcieli by, żebyś siedziała tu zamknięta na cztery spusty, jestem pewna, że zawsze byli z Ciebie dumni i, wiedzą, że bez względu na okoliczności ty i tak dasz sobie radę. Myślę, że trochę ich zawiodłaś izolując się od ludzi, myślę, oni chcieli by żebyśmy zawsze były szczęśliwe i nie smuciły się z ich powodu.
Lilka  jeszcze długo przemawiała do mnie zza drzwi, aż w pewnej chwili podeszłam i miałam zamiar je otworzyć, ale ręka zawisła mi nad klamką, powstrzymałam się. Po skończeniu przemowy zapadła długa cisza, chociaż nie widziałam siostry, wyczuwałam, że się niecierpliwi.
- Fajnie, możesz sobie iść. – powiedziałam, zamieniam się w nią, robię się coraz bardziej chamska.
Lilka  westchnęła i ruszyła w stronę swojego pokoju. Dokończyłam oglądanie filmu, ale ta jej przemowa … nie dawała mi spokoju. Po godzinie weszłam do jej pokoju, na jej twarzy odmalowało się wielkie zdziwienie.
- Masz rację. – powiedziałam i przytuliłam ją, ostatni raz robiłam to chyba w wieku siedmiu lat, siostrzyczka uśmiechnęła się. – To gdzie znalazłaś pracę? – zapytałam z zaciekawieniem.
- Hmm… w sklepie z kosmetykami.
- Można się było tego domyśleć.
- I wiesz co? Jako zawód wybrałam sobie projektantkę mody.
- Tego też się można było domyśleć. – uśmiechnęłam się, po raz pierwszy od wieków, gadałyśmy ze sobą normalnie, nie sadziłam, że to przez śmierć rodziców, zaczniemy się po ludzku do siebie odnosić.
- Pójdziesz jutro do szkoły?
- No nie wiem.
- Proszę zrób to dla mnie.
To dziwne jeszcze pięć minut temu myślałam, że nic nigdy dla niej nie zrobię, ale teraz powiedziałam :
- Dobra. Postaram się żyć normalnie i zachowywać tak jak kiedyś.

1. Wielka zmiana

- Karte, szybko bo się spóźnimy! – zawołała mama
- Już idę. – odpowiedziałam
Nie pytajcie czemu mam takie żałosne imię, po prostu mam.  Mama bizneswoman, tata reżyser, różne rzeczy z zapracowania mogą im przyjść do głowy. Chyba właśnie kiedy się urodziłam byli zapracowani. No bo jak bardziej można unieszczęśliwić dziecko? Głupie imię, głupie życie, proste. W ogóle to nie jest polskie imię.  Moja starsza siostra miała więcej szczęścia, chyba rodzicie gdy nadawali jej imię byli wypoczęci. Ona ma na imię Lilka . Jest wysoka, blondynka z grzywką na skos, ciemna karnacja, duże niebieskie oczy. Uśmiechnięta, ładna, strasznie dla mnie chamska. Nie muszę wam opisywać mojego wyglądu, bo wystarczy, że powiem: jestem jej kopią. Serio, jesteśmy strasznie podobne, kiedyś często nas, mylono. Oby dwie jesteśmy też w szkole popularne, niektóre dziewczyny mi zazdroszczą, a niby czemu? Przeżyłabym bez tych moich fanklubów chodzących wszędzie za mną. Co ja jakaś gwiazda filmowa czy co? Różnię się tym, że nie jestem taka próżna i chamska. No i ja mam 15 lat, a ona 18. Ja nakładam delikatny makijaż za pomocą tuszu do rzęs, błyszczyku i pudru, a ona ma na twarzy tego mnóstwo. Ja ubieram się modnie, jak dziewczyna, ale na sportowo, a ona chodzi w skąpych ubrankach. Lilka  nazywa mnie chłopczycą, ale ja jestem normalną dziewczyną, która po prostu nakłada niewiele makijażu i ubiera się na sportowo. Różnimy się także tym, że ja uwielbiam sport jeżdżę na desce i gram w piłkę nożną (właściwie tylko to wiąże mnie z chłopakami), a ona kocha imprezy i plotki. 
Gdy weszłam do auta, wszyscy już na mnie czekali.
- Dłużej się nie dało? – zapytała siostrzyczka
- Zamknij się.
Odjechaliśmy spod naszego domu. Muszę przyznać, że byliśmy bogaci, ale kasa, nie znaczy szczęście. Nasz dom był ogromny elewacja, koloru jasny beż. Dużo balkonów i okien. Na dachu mamy duży taras. Mieszkamy w miejscowości Palmy, pośród innych domów w, których mieszkają nasi mili sąsiedzi, znajomi i można powiedzieć , że nasz dom położony jest na plaży. Chyba wam nie powiedziałam gdzie jedziemy. Wybieramy się na kolację do kolegi taty z pracy.  Chciałam, żeby moja najlepsza przyjaciółka Lena ze mną pojechała, ale oczywiście mama powiedziała, że to tak nie wypada. Lena  jest szaloną nastolatką, robi a dopiero potem myśli. Ma rude włosy, duże brązowe oczy. Ubiera się… cóż tak… nietypowo. Wyróżnia się z tłumu, jest inna niż wszyscy. Ma mały tatuaż na ramieniu i kolczyk w nosie. Lilka  mówi o niej: świruska.
Nareszcie dojechaliśmy, tata zapukał do drzwi.
- Dzień dobry! Witamy, witamy, państwa Rawel . A to pewnie państwa córeczki, jakie urocze i jakie podobne.
Słyszałam jak Lilka  wzdycha, nie dziwię się, ona nie lubi gdy ktoś nazywa ją uroczą dziewczynką. W ogóle ta pani traktowała nas jak dwulatki. Gdy usiedliśmy przy stole to już przeszła samą siebie.
- Dziewczynki, może soczku? Kupiłam jabłkowy, specjalnie dla was, a może po eklerku, takie pyszne, chyba, że dać wam ptysie lub…
- Nie, dziękuję. Ja proszę kawę. – przerwała jej moja siostra
- Ja także. – dodałam
- Kawę? – zapytała zdziwiona
- Isabello. – powiedział jej mąż – Przecież to nie są małe dziewczynki. Podaj im kawę. – powrócił do rozmowy z moim tatą.
Za to moja mama, jak zwykle wpatrywała się w sufit zamyślona, jest bardzo wykształconą osobą więc to nic dziwnego. Lilka  stukała w klawiaturę od telefonu, pewnie użalała się koleżankom, że zamiast tańczyć razem z nimi na imprezce, tkwi w domu wariatów, a ja modliłam się, żeby ta kolacja skończyła się jak najszybciej.
Po dwóch godzinach nareszcie zaczęliśmy szykować się do wyjścia. Wsiedliśmy do samochodu. Mój tata opowiadał o swoich planach do nowego filmu, mama uważnie go słuchała i grzebała w jakiś dokumentach. Nagle usłyszałam huk, co było dalej nie pamiętam.


Obudziłam się w białej sali, przekręciłam na bok. Obok mnie leżała siostra, czytała gazetę. Zauważyłam, że mam coś poprzyklejane na rękach a na szyi duży plaster.
- Lila ? – zapytałam słabo
- Tak?
- Gdzie my jesteśmy?
- W szpitalu idiotko.
- Co się stało?
- Mieliśmy wypadek, nie pamiętasz?
- Jakieś słabe przebłyski.
- Dobrze, że się obudziłaś, ja ze śpiączki otrząsnęłam się miesiąc temu.
- Co ty gadasz?
- Długo dochodziłaś do siebie.
- Co ze szkołą?
- Spokojnie, wszystko wiedzą.
- Zmęczona jestem, zdrzemnę się jeszcze trochę.
- Dobra.
Leżałam pięć minut, czułam, że o czymś zapomniałam . Nagle przypomniała mi się bardzo istotna rzecz.
- Lilka , co z rodzicami, gdzie oni są?
- Karte, rodzice… oni… nie żyją. Nie dało się ich uratować, trzy tygodnie temu był pogrzeb. Wypisali mnie na trochę i byłam tam, już powoli mi przechodzi, ale ryczałam przez całe trzy tygodnie.
Gdy tylko wypowiedziała ostatnie słowa poczułam się, jakby ktoś wbił mi sztylet w serce i nagle, zaczęłam żałować, że modliłam się by tamta kolacja minęła jak najszybciej, a potem zasłabłam.


Gdy wracałam do domu, miałam jeszcze ranę na szyi.
- Lilka  – zaczęłam – jak my sobie poradzimy?
- Spokojnie.
- Tak? Za co będziesz kupować nam jedzenie, za co będziesz płacić za prąd i to wszystko?
- Rodzice w banku, mają wiele, wiele kasy, uwierz mi, a po za tym znalazłam pracę.
- Wiesz co? Jesteś najbardziej nieczułą osobą całym świecie! – wydarłam się na nią – Zginęli nasi rodzice, jeszcze to do Ciebie nie dotarło? Nie poradzimy sobie rozumiesz? Wezmą nas do sierocińca.
- Jestem pełnoletnia, nie przejmuj się, mam mózg.
- Mózg to może masz, ale serca Ci brak. – odparłam i zaraz po powrocie do domu, zatrzasnęłam drzwi do swojego pokoju, będę w nim tkwić na wieki.